Zaczęło się nie od wielkiej deklaracji, ale od zajęć pozalekcyjnych w liceum. To tam Ola po raz pierwszy naprawdę spotkała się z gliną, a z czasem ceramika coraz mocniej przyciągała ją swoją prostotą i nieprzewidywalnością. Dziś tworzy naczynia pod nazwą Koło Kniei i prowadzi warsztaty, na których dzieli się tym, co sama w pracy z gliną lubi najbardziej: spokojem, skupieniem i uważnością na materiał.

Choć studiowała filologię angielską, jeden wyjazd zupełnie zmienił kierunek jej drogi. Podczas Erasmusa trafiła na Kretę, do pracowni Giorgosa Dalamvelasa Keramion, gdzie przez kilka miesięcy uczyła się obcować z kołem garncarskim. To był dla niej czas szerokiego otwarcia: zobaczyła, że tworzenie może stać się codziennością. Później ważnym mentorem garncarstwa został dla niej także Jurek Szczepkowski z Czarnego w Beskidzie Niskim. W swojej pracy Ola wraca do prostoty, autentyczności i staranności. Inspirują ją polskie łąki, dawna sztuka ludowa i historia rodzimego garncarstwa.

Nazwa Koło Kniei mieści w sobie dwa światy, które są dla Oli ważne. Jest w niej koło garncarskie, przy którym powstają naczynia, ale też bliskość lasu, dzikości i tego, co mniej oczywiste. Ola przenosi tę czułość do natury na organiczne, łagodne kształty i polne malunki. Lubi sięgać po gatunki niedoceniane, pomijane, a jednak pełne uroku. Jej pracownia działa od sierpnia 2024 roku i stopniowo rośnie razem z nią: między tworzeniem własnych naczyń, prowadzeniem zajęć w domach kultury i spotkaniami warsztatowymi.

Na warsztatach Ola pokazuje ceramikę jako pracę rąk, ale też ćwiczenie z odpuszczania. Glina nie zawsze zachowuje się zgodnie z planem, a właśnie w tym kryje się dla niej duża część piękna. Uczestnicy poznają kolejne etapy powstawania naczynia: formowanie, zdobienie, uważne obchodzenie się z materiałem. W tej pracy liczy się nie tylko efekt, ale też doświadczenie kontaktu z czymś żywym, podatnym i wymagającym cierpliwości. To spotkanie z rzemiosłem, które uczy przyjmować niedoskonałość z większą łagodnością.